|
|
|
|
Nataša Nikčević
Ruke se približavaju, manje ili više, sugerišići čitavu mrežu značenja međuprostora, prostora između, razmaka, razdaljina, stisnute, opuštene, energične, napete kojima varira različita emotivna stanja i odnose uvezujući i projektujući svoja saznanja o konačnom-beskonačnom, pitanjima smisla i besmisla Dvije su linije istraživanja savremenih crnogorskih skulptora, jedna koja se može označiti terminom Rosalind Kraus „skulptura u proširenom polju“, a podrazumijeva dvije bitne premise skulpture: materijal (često nekonvencionalni), i prostor; i druga koja ostaje unutar tradicionalnog poimanja medija skulpture.Te dvije linije istraživanja nijesu strogo odvojene, već se one ukrštaju, prepliću ili postoje kao dva paralelna toka u opusima, naročito mlađe generacije, crnogorskih umjetnika. Jedan od takvih vajara je Danijela Mršulja, čija izložba Između, je otvorena u podgoričkoj galeriji Centar. Paradigmatičan rad o kome se na nivou medija može govoriti kao o skulpturi u proširenom polju, odnosno transformaciji trodimenzionalnih objekata u prostornu instalaciju je Između tebe i mene. Čine ga dvadesetak elipsoidnih trodimenzionalnih elemenata, situiranih na galerijskom podu. Izvedeni su u gipsu, naglašenih polovina, koje morfologijom asociraju na plod. Bijelilo tih geometrizovanih biomorfnih formi potencira metafizički sloj značenja.Pojmovno se, u ovim skulpturama, iščitava u pojavnom, preciznije jedna od konstanti vajarke Danijele Mršulje, bez obzira na različite načine formalizacije, operativne postupke i materijale koje koristi, je konceptualizacija umjetničkog postupka. U seriji radova u glini istog naziva Između tebe i mene lajt-motiv su ruke, koje u različitim kulturama imaju simbolička značenja: stvaranja, snage, zaštite, moći, prizivanja višnje milosti... Sve te konotacije imaju u opusu Danijele Mršulje, ali prije svega one su njen personalizovani simbol Ljubavi. U pomenutom radu ruke se približavaju, manje ili više, sugerišići čitavu mrežu značenja međuprostora, prostora između, razmaka, raz-daljina, stisnute, opuštene, energične, napete kojima varira različita emotivna stanja i odnose uvezujući i projektujući svoja saznanja o konačnom-beskonačnom, pitanjima smisla i besmisla. Napetost kože, pulsacija tkiva je stigmat i ekvivalenat onog što nas dijeli ili spaja, prostora Između. Izvanredan osjećaj umjetnice za formu i materijal, finoća obrade gline slijede najbolje tradicije moderne skulpture što se iščitava i u djelima Majčine brige, Majčine suze u kojima su ruke ispružene ili prekrštene u neku vrstu intimne molitve. Inventivno kombinuje terakotu, kao pramaterijal, koja ima auru mitskog, arhetipskog i vodu. Lingvistička poruka koja prati sliku, smatra Rolan Bart, ima funkciju usidrenja značenja slike. Nazivi skulptura crnogorske vajarke imaju tu ulogu. Skulptura Beskonačni niz, koju čine nabacana brojna stopala u krugu konotira kretanje, odlazak, traženja, ritam, vrtloženja čovjeka, vrijeme kao kategoriju, nešto supstancijalno kao život sam. Traganja za tim supstancijalnim, petom suštinom, sveprožimajućim elementom projektovano je i u radu Kvintesencija. Jedan segment čini niz od tri kvadrata- drvena okvira u čijoj nutrini je trodimenzionalno jezgro, metafizička suština. Ispod su tri kvadra, bloka-postamenta na kojima su aplicirane „posude“ sa vodom. Sintetičkim, geometrizovanim oblicima, koji čuvaju energiju materijala drveta, mermera, vode (re)semantizuje galerijski prostor u sveti, sakralni implicirajući - šta je to Između?
|
|
