Pretraživač sajta
Montenegrina
 

Antropologija
Arheologija
Arhitektura
Crnom Gorom
Dijaspora
Film / Pozorište
Humor, satira i karikatura
Istorija
Književnost
Likovna umjetnost
Muzika
Religija
Strip











 
 | Naslovna | O projektu | Saradnički program | Knjiga utisaka | Kontakt |


 

 

 

Ljiljana Zeković
SLIKARSTVO BILJANE KEKOVIĆ



"Slikati znači voditi dijalog. Umjetnost nije harmonija. Nju ne interesuju zakoni usklađivanja. Ona je privržena zakonima kontrasta. To je umjetnost dijaloga, a ne sanjarenja. Tamo gdje prije svega obitava istina, ne može biti mjesta za neku neprestanu nježnost, niti za štednju osjećanja, oblika i boje".

(Eduard Pignon)

 

       Unutrašnje emotivne energije i odnos prema fenomenima realnosti kao nosiocima snažnih energetskih potencijala kod mnogih likovnih stvaraoca odrazili su se u transponovanju duhovnog i duševnog stanja u dinamički slikarski izraz koji prati sloboda izražajnih mogućnosti "čiste likovnosti". U tim sferama možemo smjestiti slikarski kredo Вilјаnа Keković, umjetnice koja sa na crnogorskoj likovnoj sceni pojavila početkom devedesetih. Na prvim samostalnim izložbama, privukla je pažnju stručne javnosti slikama na kojima je izraženom paroksističkom silinom, u apstraktno i asocijativno koncipiranom bojenom polju, utisnula dubok trag svojih stvaralačkih nemira. Slikarsko djelo Вiljane Keković predstavlja još jedan primjer aktivizma i vitalnosti kapitalnih likovnih demiurga koji su obilježili umjetnost 20. vijeka. U njenom samosvojnom iskazu možemo parafrazirati elemente Pollockovog akcionog slikarstva iz kojeg izbija ono što nije obiik, već potencirano ekspresivno kretanje kojim izražava stanje pobune, tjeskobe... Osim plastične strukture (drippinga, teksture) njenom temperamentu odgovara i njegov način rada na podu, fizički "ulazak" u prostor slike i "atak" na nju sa svih strana. Međutim, evidentno je da njeno autonomno slikarstvo, koje eksplicira individualan stvaralački čin, polazi od enigmatskih protivurečnosti mikrokosmičkog ustrojstva i misaonog procesa koji se kreće u rasponu od nagonskog do racionalnog djelovanja. Naime, ono predstavlja "dio nesvjesnog koje se sastoji od mnoštva privremeno sakrivenih misli, utisaka i slika koji i dalje, mada su zagubljeni, utiču na naše svjesne misli" (C.G.Jung)

       Tokom posljednje decenije, Biljana je u sirokoj lepezi pojmovnih određenja, koja nemaju anegdotsko i metaforičko polazište, izdiferencirala idejnu potku koja se zasniva na komurukacijskim relacijama, na interakcijskom odnosu različitih elemenata struktutalnog sloja slike, kao i međuodnosu likovnog djela i posmatrača (Dijalozi). Na njima je teško odvojiti harmonične i opozitne relacije jer je sve podređeno unutrašnjim ritmovima koji se sinhrono reflektuju u perceptivni, fizički aktivizam.

       Na izložbi RAZGOVORI u Santa Mariji u Budvi predstavlja se radovima na kojima razvija poetiku koja nosi karakterne osobenosti jasno definisanih likovno- estetskih komponenti. Na platnima, uglavnom, većeg formata, svaki potez posjeduje snagu muzičkog tona koji u koegzistenciji sa ostalima stvara bogata koloristička sazvučja skladno orkestriranih cjelina.

       Plastični strukturalni elementi predstavijaju transemitore unutrašnjih razgovora, odraz subjektivne misaone aktivnosti, kao aperceptivne djelatnosti. Introvertni misaoni automatizam koji je uslovio da čovjek u toku dana od 5.000 upotrebljenih riječi samo 20% izgovori glasno, a koji ne podleže "nikakvoj spoljašnjoj stvarnosti, nego je ishodište stvaralačke duhovne aktivnosti ili proizvod kombinacije psihičkih elemenata sa enetgetskim nabojem", kod Biljane je dobio smisaoni aspekat u slobodnoj interpretaciji pikturalnih elementa i njihovom znakovno-simboličkom značenju. Međutim, komunikacijska aktivnost podsvjesnog kao apstraktna kategorija praćena je hermetizmom spoljnih manifestacija likovno - jezičkog izraza.

       Ако se pođe od paradigme da je "slika samo sredstvo za prenošenje ne samo sklada nego i poistovjećivanja subjekta i objekta" njena platna dobijaju karakter ekspresivne, ritmalno pokrenute apstraktne cjeline, koja kao da usisava njen biološko-psihološki bitak i egzistencijalni prostor u ekstrovertnoj akciji izraženoj kroz materijalno postojanje slike, koja ima moć regenerativnog rasta i ekspanzije. To su kombinacije furioznog i latentnog gesta, i dramatičnih kontrasta boje koja se kreće, živi i pulsira. Njihovom korelacijom ona formira pikturalno tkivo slike koje definiše kao prostorno modifikovane formalne cjeline ili kao poništenu pozadinu, potpuno ispunjenu, bez "praznog prostora", kao horror vacui. Na Biljaninim radovima sve je u dinamičnom pokretu: horizontale, vertikale, slivanje i prskanje tečne boje, urezi u pastuozni pigment. Prostor je zgusnut, ali pomjeranje prema pozadini i površini stvara atmosferu beskraja barokno-kosmičkog iluzionizma. Ona gradi kompozicije arhitektonskom logikom: postavljanjem lazurnih "temelja" na kojima nadgrađuje, dograđuje bojene slojeve stvara otvoteno polje akcije "ekspresivne -kolorističke - gestualne" pokrenutost. Materijska gustina boje, upotreba pijeska i aplikacije komadića jute, grube teksture, daju novi kvalitet slikarskoj materiji, enformelske fizičke sugestivnosti i poetike. Boja, koja je istovremeno površina, linija i forma, predstavlja primarni pikturalni element, i odraz unutrašnjih energetskih "razgovora". Kao strukturalna komponenta ona je nosilac svjetlosnih senzacija koje stvataju dramatične kontrapunktove svijetlo-tamnih odnosa. Intenzivne karmin crvena, zelena, žuta... smjenjuju se sa crnom i bijelom, kao dominirajuće površine ili akcenti. U ovim artikulisanim ritmalnim bojenim kontrastima Biljana unosi i ljubičastu koja ima umirujuću ulogu, uspostavljanja ravnoteže između razuma i strasti, duha i čula. Boja je nanošena furioznim, slobodnim gestom, širokom četkom koja potencira slikarsku akciju. Međutim, u ovom anikničnom slikarstvu koje aktivira naše podsvjesno Biljana na pojedinim slikama, infiltrira asocijativne forme - čovjekoliki znak koji se javlja kao diskretna veza između apstrakcije i prirode, otuđenog i humanog svijeta.

       Čulna i metafizička suština i ekspresivna pokrenutost apstrahovanih strukturalnih elemenata slike predstavljaju akcioni čin umjetnice koja polazi od emotivne i misaone kompleksnosti svojih snažno pokrenutih unutrašnjih prostora, i djeluje u skladu sa aksiomom da je "neophodno pronaći sopstveni životni ritam i sačuvati ga...". (A.B.Oliva)

Cetinje, jul 2006. godine



Sava Stepanov
TRI POZAJMLJENA ASPEKTA POSMATRANJA
I POIMANJA SLIKE BILJANE KEKOVIĆ

 

I

       Svoju stvaralačku avanturu slikarka Biljana Keković je započela tokom ranih devedesetih godina proteklog stoleća u okružju epohalne krize koje je zahvatilo čitavo tadašnje jugoslovensko društvo, a potom i u kontekstu svih tranzicijskih zbivanja i promena kojim se karakteriše uzbudljiva prekretnica vekova i milenijuma. Od tih fatalnih devedesetih do danas njena umetnost, baš kao i opusi njenih generacijskih ispisnika, odvija se u specifičnim uslovima političkih, socijalnih i kulturnih pretumbacija, u uslovima permanentnog tranzicijskog prestrojavanja. Takvo okruženje je, možda i mimo svih očekivanja, iniciralo dinamičnu scenu koja se pokazala kao dobro okružje za stvaranje autetničnog umetničkog dela. Jer, okolnosti su nametnule potrebu za stvaralačkom autonomijom, za onim što je u društvu opsednutom egzistencijalnim problemima, a koje je potpuno „zaboravilo“ na umetnost, bilo - najugroženije. Poput svojih vršnjaka, ni Biljana Keković, nažalost, nikada i nije stvarala u blagonaklonim okolnostima. Upravo zbog toga, intuitivno i svesno, ona je nastojala da se bavi „strukom“ te da u okviru vlastite delatnosti zadovolji osnovne principe i postulate slike i slikarstva.[1] Tako je, tokom skoro dve decenije stvaranja, Biljana Keković oformila jedan odista autentični pikturalni koncept i vlastiti personalni iskaz. Njen slikarski izraz je apstrakcijski i ekspresionistički. Zapravo, radi se o onoj vrsti slikarstva u kojem se iz unutrašnje nužnosti objavljuju rezultati koji istovremeno govore o shvatanju i stanju slike (sazdanu od primarnog dejstva i značenja likovnih elemenata: boje, linije, gesta, materije...), ali i o slikarstvu kojim se prezentuju ekspresivna stanja umetnice - pred svetom i svetom umetnosti...

       Specifičnost slikarstva Biljanje Keković predstavlja svojevrsni tematski okvir koji je diskretno ostvaren u domenu apstrakcijske slike. Dakako, ovde se ne radi o deskripcijskom postupku i interpretaciji, već o svojevrsnom pikturalnom rebusu. Bez anegdotike – uostalom neprimerene apstrakcijskom konceptu – u slici su uspostavljeni gestualni, bojeni i formalni odnosi kojima se, na jedan plastički sugestivan način, afirmiše ideja dijaloga. Zapravo, kompozicijska konfrontacija bojenih fleka u ovim slikama otvara, pored vizuelno-plastičkih, moguće metaforičke naznake a da pri tome nije ugrožena niti povređena primarna pikturalnost – koja zapravo i jeste glavni cilj slikarke Biljane Keković.

       Slikarstvo Biljane Keković je posvećeno jednom pikturalnom konceptu, jednoj slikarskoj filozofiji - apstrakciji. U tom nastojanju umetnica je posvećenički dosledna i uporna. Očito je da takvo slikarstvo zadovoljava njene stvaralačke razloge, dozvoljava je da se razmahne, da spontano izrazi vlastite slikarske potencijale i sopstveni likovni senzibilitet, te da posmatrača uveri u delotvornu funkcionalizaciju sopstvenih umetničkih projekata i poruka. Njen jezik je univerzalnog karaktera i zbog toga je interesantno videti i „proveriti“ delotvornost slikarske umetnosti Biljane Keković primenom različitih analitičkih metoda. To su metodi kritičkog sagledavanja autentičnosti pikturalne strukture i semantičkog pojma slike (Surio), modernističkog stava (Menna) i relacionističke pozicije (Burio), to su metode čije osnovnim postavkama možemo kompleksno sagledati poziciju umetnika i njegovog dela u aktuelnom svetu i vremenu.


II

Dobra slika mora imati tri jasno vidljiva sloja: a) sadržinski sloj, b) sloj likovno-plastičkih elemenata, i c) sloj emocionalnog naboja.

Etjen Surio

       a) Na jedan čudesan način Biljana je u svoje apstrakcijsko slikarstvo, metodom asocijativnih naznaka, “uvela” osobeni sadržaj. Dve uodnošene bojene fleke, forme i likovne strukture – afirmišu umetničino razmatranje dijaloških i komunikacijskih odnosa među ljudima. Ta sadržinska inicijacija, vešto utkana u plastičku strukturu slike, veoma je bitna za njenu konceptualnu konstituciju jer definiše umetničin odnos prema onim manifestacijama našeg življenja koje su posledica krize, psihološke zamorenosti, otuđenosti i frustriranosti…

       b) Biljane Keković opsesivno nastoji da svojim apstrakcijskim slikama zadovolji postulate autentičnog pikturalnog iskaza. Njena je umetnost zasnovana na prevashodnosti emancipovanog dejstva dobro ukomponovanih likovnih elemenata. Ekspresionistička apstrakcijska slika odgovara umetničinom senzibilitetu jer joj omogućava slobodu stvaralačkog postupka, iskazivanje intenzivnog kolorističkog sklopa, slobodni zamah i gestualnost, ničim nesputavanu slobodu delovanja i manipulisanja unutar slike.

       c) Dakako, takva pikturalna tvorevina svojim kolorizmom, snažnim spletovima čistih boja, svojevrsnom likovnom elegancijom, fakturom koja poseduje zasebne taktilne vrednosti, dinamizmom i gestualnošću – definiše istinsku emocionalnost Biljane Keković, likovnu poetiku koja svojom otvorenošću i vedrinom donosi posmatraču puno optimističkog uverenja da je moguće duhovno savladavanje svih onih tegoba kojim nas opterećuje naše svakodnevlje.

       Dakle, slike Biljane Keković poseduju jasno vidljiva tri sloja o kojima teoretiše Etjen Surio, tragajući za “dobrom slikom”.


III

Umetnost ima pravo na sopstvenu zasebnost – ne da bi se izdvojila nego da bi svojim primerom bila model drugim znanjima i drugim praksama.

Filiberto Menna

       Slikarku interesuje pikturalna struktura. Ona u svojim slikama islikava široke jasno definisane bojene površine. Zapravo, očigledno je svesna činjenice da je upravo površina ona ekskluzivna karakteristika koju slikarstvo ne deli sa drugim sistemom slika - u ovom našem svetu prenapućenom slikama najrazličitijeg sadržinskog i tehnološkog porekla. U njenim slikama ekspresionističkog i akcionističkog porekla nema analitičkih ontoloških rasprava o biću slike, ali su praktični rezultati očita posledica brige o čistoti pikturalnog izraza. Biljana Keković modernistički promišlja svoj pikturalni model jer poseduje svest o izmenjenim okolnostima u kojima današnji slikar deluje. Njeno slikarstvo nije direktni plod modernističke strategije ali je čvrsto zasnovano na primarnim i dobro postavljenim i sprovedenim modernističkim principima. Danas je status slike promenjen – ekranski uticaj je izuzetno snažan. Svetom je zadominirala koncepcija nerukotvorenih tehnoloških slika. Slika u svoje “prošireno polje” sve više uključuje nove koncepcijske i operativne postupke. Tako su u univerzalnim razmerama ostvarene svojevremene pretpostavke Porempskog o ikonosferi – slika je odista postala svakodnevni pulsirajući deo naše stvarnosti, njen protok dostiže sveobuhvatnu prožetost koja se multiplicira tokovima globalne mreže i svetskog informativno-vizuelnog sistema. U takvom kontekstu, nenametljivo, skoro diskretno, javlja se ponovno uvažavanje slike i slikarstva. Biljana Keković je među onim slikarima koji nastoje da sačuvaju dignitet klasične slike, ugled slike-bića, vitalitet slike-organizma zasnovanog na vlastitim pikturalnim postulatima, na autentičnim principima likovnosti a ne na derivatima vizuelnosti. Zato je (pikturalna) površina u Biljaninim slikama plod svesno sprovedene manuelne akcije. Boja je nanošena sloj po sloj, te je oslikano polje zasićena bojom, sedimentirano je bojenim premazima. Boja je ovde istinski centralni element strukture slike, a u tu strukturu pikturalne površine unesena je umetničina priroda, njena osećajnost, njen senzibilitet. Ovo slikarstvo poseduje vlastiti kod. Uostalom, slikar poput Biljane Keković ima pravo na zasebnost sopstvenog iskaza – „ne da bi se izdvojila nego da bi svojim primerom bila model drugim znanjima i drugim praksama“ (Menna).


IV

Pravi cilj savremenog umetnika je da proizvede delo-stanje.

Nikolas Burio

       U tranzicijskom periodu, u vremenu prelaska iz postsocijalizma u liberalno kapitalističko društveno uređenje, umetnost doživljava brojne promene. Te promene su suštinski dramatične. Na globalnom planu, današnja slika se bavi politikom, društvom i kulturom, više nego sopstvenim bićem. Ona se danas može razmatrati iz više aspekata ali je ponajbolje možemo tumačiti metodom relacione estetike Nikolasa Burioa. Po njemu najpreciznija definicija umetnosti je ona kojom se konstatuje da „umetnost predstavlja delatnost proizvođenja odnosa prema svetu znakova, formi, gestova ili predmeta“.

       U takvom kontekstu je veoma zanimljivo sagledati poziciju slikarskih iskaza Biljane Keković. Njeno slikarstvo – svojim koncepcijskim propozicijama (apstrakcija), načinom definisanja plastičke misli (ekspresionizam), te semantikom (značenje i identifikovanje slike kao strukture znakova), iz apsolutno personalnog stajališta, itekako “komentariše” vreme u kome je nastalo. Svojim plastičkim značenjem ove slike nam na jedan zgusnutiji, usredsređeniji i promišljeniji način govore o stanju svesti i ekspresije umetnice, ali i o njenoj znakovnoj preporuci (ideja dijaloga i razgovora) koja posmatrača usmerava ka ustanovljavanju vlastitog odnosa prema svetu u kome živi i deluje. Ako prihvatimo Bonamijevu doktrinu po kojoj “slike nisu više samo slike, nego su i antropološke, političke i socijane izjave” te da “umetnici nisu političke vođe ali su vizuelni lideri te kroz njihove vizije možemo da postignemo veću svest o politici sveta oko nas” onda i pikturalna ostvarenja Biljane Keković možemo shvatiti kao autoritativne izjave, tim pre što se ova umetnica, istovremeno, bavila stanjem slike ali i slikom stanja društva u kome egzistira. Dakle, njen pravi cilj je da ustanovi relaciju između sopstvene umetnosti i stvarnosti u kojoj deluje. Ili, još preciznije: „da proizvede delo-stanje” (Burio).

[1] U jednom ranijem tekstu o slikarstvu Biljane Keković, napisao sam: „U svom eseju napisanom povodom slikarstva američkih apstraktnih ekspresionista Edward Lucie Smith konstatuje da je za njih „jedno od najbitnijih pitanja pitanje slikarske moralnosti“... Ovi su se umetnici bavili autentičnostima slike: sveli su je na plošnu predstavu, na pikturalnu površinu (koju slikarstvo ne deli ni sa jednim drugim sistemom slika), oslonili su se na autentičnost likovnih elemenata... Upravo to radi i Biljana Keković.“ (Biljana Keković, Slike, katalog izložbe u Galeriji Bel art, Novi Sad, 2004.)

 



Milica Radulović
SLIKARSTVO BILJANE KEKOVIĆ


       Slikarstvo Biljane Keković nosi u sebi jedno nesvakidašnje uzbuđenje, jedinstven i čudesan osjećaj izvanredne produhovljenosti i energije. Do danas, ono se afirmisalo u umjetničku pojavu, izuzetnog, odnjegovanog umjetničkog rukopisa.

       Slika kod Biljane postaje neiscrpan prostor prenošenja sopstvenih, intimnih, iracionalnih impulsa, ali i sasvim svjesnih, promišljenih traženja i otkrivanja likovnih zadatosti samog slikovnog polja. Slika, naime, postaje prostor u kom meditativno i racionalno grade nadahnutu plastičnu cjelinu, gdje se likovna forma svodi na smisaonu suštinu. Esencijalnošću i naglašenim intenzitetom boje, dodatno se interpretira sadržaj, čime se uspostavljaju novi prostorno – plastički efekti, koji još više produbljuju besprekornu harmoniju slike.

       Obrisi portreta na njenim slikama, tek su naznaka ili trag nečijeg prisustva, uvijek u nekom magnovenju, slutnji ili iščekivanju. Ta nenametljiva figurativnost na granici apstraktnog, ekspresija je onoga što je neizrecivo, što se tek naslućuje ili se osjeća. Slike iz ciklusa ,,Talks'', ne treba, stoga, posmatrati kao portrete nekih ličnosti. Posmatrajmo ih polazeći od materije.

       Najosjetljivija i najdelikatnija, primarna materija slikarstva – boja, istovremeno je najprijemčivija i najpogodnija za primanje i emitovanje unutrašnjih impulsa koje joj umjetnik prenosi rukujući njom. Ona nije samo sredstvo, već živi organizam koji umjetnik kroti, obuzdava ili oslobađa. Boja u Biljaninom slikarstvu postaje realnost; sa njom se umjetnica poistovjećuje, u nju prenosi i utiskuje sopstveni utisak i emociju. Kao što ulazi u prostor slike, autorka tako preuizma i prihvata svaku vrijednost i zadatost boje. U njoj prepoznaje i čuva najfinije čulne utiske i najdublje drhtaje bića. U nju utiskuje prostor i vrijeme, iz nje se rađaju beskrajna polja intuitivnog otkrivanja i naslućivanja njenog značenja. Drugim riječima, ako ,,materija postaje memorija'' (Bergson), onda u Biljaninim slikama, u bojama čas jarkim, čas zagasitim, čas smirenim i blagim, čas nervoznim i dramatičnim, boravi naizmjeničan ritam kretanja unutrašnjih impresija; sopstveno stanje, dakle, biva materijalizovano u boji. U namjeri da ,,svoje osjećaje treba izraziti a ne opisati'', rađaju se kompleksni sadržaji slike, stvarni i izmaštani u isti mah.

       Prema teoriji boje, u toku opažanja, topli tonovi nastoje da se šire i vuku naprijed, a hladni da se skupe i povuku. Na Biljaninim slikama dodatno, svaki ton luči osjećaj, svaki ton živi posebnu emociju. Crvenom, žutom, narandžastom, sliku ,,rasplamsava'', ushićuje; zelenom, plavom, bijelom, obuzdava je i umiruje, a potom je ljubičastom oplemenjuje, nadahnjuje, oduhovljuje... I još dalje, sigurnim, snažnim likovnim gestom površinu slike rasklapa, u sliku ulazi i iz nje izlazi, poštujući svaku njenu zadatost, njegujući njenu specifičnu prirodu. Enformelskim načinom inkorporiranja različitih materijala u tijelo slike – jute, tkanine, pijeska, dodatno opredmećuje misao slike; sugeriše, naime, dramatično i zagonetno - vizuelno dešavanje. Tako cjelina egzistira u duhu asocijativnog ekspresionizma, gdje se boja sama po sebi, kao živa i nezavisna materija, zgrušnjava, teče, prska i razliva i tako prenosi onu neumitnu, iskonsku i suštinsku energiju, osjetnu u svakoj nabreklini platna, u svakom previranju boje, gdje živi kao iskra ili najčistiji dah Stvaranja.

       Doživjeti slikarstvo Biljane Keković, strastveno i prefinjeno u isti mah, znači iskusiti emociju istinskog kreativnog čina. Pred njenim platnima, uhvatiti trenutak spokoja ili ćutanja. Zato je slika Biljane Keković Umjetničko djelo, koje se poštuje i kome se raduje.

 


Slobodan Bobo Slovinić
IZLOŽBA SLIKA BILJANE KEKOVIĆ U
GALERIJI "PIZANA", PODGORICA, 23. 04. 2009.


       Renomirana podgorička galerija "Pizana", koju uspješno vodi Ljiljana Milošević, priredila je krajem aprila ove godine, samostalnu izložbu najnovijih slikarskih ostvarenja iz ciklusa "Talks", istaknute crnogorske umjetnice Biljane Keković (1970). Kekovićeva je diplomirala (1993) na Fakultetu likovnih umjetnosti na Cetinju, u slikarskoj klasi profesora Ratka Lalića, te grafički dizajn u klasi profesora Mila Grozdanića. Kao laureat UNESCO, IFPC (2001-2002), studijski je boravila u "Centre d'Art i Natura", Ferrera de Pallar u Španiji. Usavršavala se (2006) u "Cite Internationale des Arts " u Parizu. Do sada je imala dvanaest samostalnih, a učestvovala je na više od osamdeset grupnih izložbi u zemlji i inostrastvu. Dobitnik je brojnih nagrada, među kojima: Bijenle pejzaža, Novi Sad, 2000; Podgorički likovni salon, 2001; Međunarodni bijenale, Nikšić, 2005; Hercegnovski zimski salon, 2006, 2008; Tradicionalna izložba ULUCG, "Lubarda, Milunović, Stijović", Podgorica, 2007. Član je Udruženja likovnih umjetnika Crne Gore od 1994, a stalno živi i stvara u Podgorici. Aktuelnu izložbu prati poster, te kolorni katalog, sa uvodnim tekstovima istoričara umjetnosti Save Stepanova i Milice Radulović, a koji je izvanredno dizajnirao Zoran Blažina.

       U dvoetažnom reprezentativnom izložbenom prostoru u centru grada, prezentirano je četrdeset slika, galerijiskog i velikog formata, koje su ostvarene uljanom i akrilik tehnikom na prepariranom platnu, a nastale su u prethodne tri godine. Više od petnaestak godina, Kekovićeva konsekventno i kontinuirano gradi svoje produhovljeno, osobeno i veoma nadahnuto slikarsko djelo. Njena paradigmatska traganja i samosvojna likovna pretakanja, odvijaju se na relaciji asocijativno, poluapstraktno i apstraktno, sa violentnim i veoma eksplicitnim ekspresionističkim nabojem. Njena inspirativna polazišta, globalno su vezana za figuralno, no u stvaranju snažnog i kompaktnog likovnog djela, Kekovićeva kreativno razgrađuje i potiskuje u fon polaznu matricu, tako da se samo sporadično, naslućuju univerzalizovane forme korpusa, torza i glava. Upravo i sam naziv ciklusa (razgovori), upućuje asocijativno na figuralno-polaznu premisu. Međutim, u krajnjem supstituisanju svojih eksplikata, Kakovićeva doživljeno, u zanosu pretače u harmonične likovne cijeline, koje plijene hromatskom milozvučnošću.

       Kompozicioni sklopovi Kekovićkinih likovnih ostvarenja, znalački su prostudirani, utemeljeni i stabilno izbalansirani tokom višegodišnjeg likovno-kreativnog procesa. Ona moćno i sigurno vlada kako na malom, tako i velikom formatu, a u toku stvaralačkog turnusa, u svakom eksplikatu postiže indentičnu punoću, snagu i ritmičnost. Kekovićkina djela su veoma ujednačena i vrlo kompatibilna, ona često svoje slike grupiše u poliptihalne skupine, koje potom formiraju vibrantno-akordne cijeline. U likovno-egzekutivnom procesu, Kekovićeva je veoma skoncentrisana, ali istovremeno i vrlo opuštena. Ona se intuitivno i egzaltirano, gotovo poigrava unaprijed pripremljenim bojenim suptancama. Prilikom podslikavanja, Kekovićeva se koristi likidno-transparentnim nanosima, a u narednim fazama, nakon djelimičnog prosušivanja, ona nanosi gušće slojeve, maroflažno podljepljuje i involvira na platno raznovrsne grube tkanine, razigravajući strukturalističku slojevitost. Rustikalnost stvorene podloge, otvara joj bezbroj kreativnih puteva ka krajnjem ishodištu. U funkciji su široke četke, špahtle, pastuozni nanosi, suvi potezi, isipanje hromatske materije, prskanje, likidno curenje. Ona odista na pravi način kontrapunktira tople i hladne nijanse, suprotstavlja hrapavo i glatko, prozračno i zapunjujuće. U kreativno-stvaralačkom poniranju, Kekovićeva znalački kontroliše svaku poziciju, iako sve djeluje nonšalantno, lako i naizgled slučajno. U toj konstanti leži snaga njenog kreativnog čina, jer iskustveno uspjeva da suspregne egzaltirnu stvaralačku energiju i da je maestralno kanališe u željenom pravcu. Međutim, treba osobito naglasiti, da su istinske i autentične vrijednosti njenih mnogobrojnih razuđenih eksplikata, izuzetni hromatski modaliteti, sadržajno-oscilatorna koloritna skala, koja nikoga ne ostavlja ravnodušnim. Treba sa pravom reći, da je na crniogorsku likovnu scenu, sigurno iznova iskoračio, jedan moćan i snažan kolorista.