Ljubomir Filipović
CRNOGORAC U BEOGRADU

Vol. 2


“April u Beogradu, umorno se smiješi” veli Zdravko, a ja klimam glavom na tu njegovu konstataciju, dok kroz otvoren prozor gledam krov crkve sv. Marka sa desne i Beograđanke s llijeve strane.

Ulice i parkovi vrve od života, svaki dan na putu do rabote uspijem da razlučim po nekoliko jezika, juče baš na liniji 26. koja vozi od Dorćola do naselja Veljko Vlahović sretoh dvoje mladih Austrijanaca koji odsijedoše u jednom skromnom hostelu u tašmajdanskom parku, kažu da su samo u prolazu ali da su iznenađeni prijatno i da će se sigurno vratiti.

Otvoren je novi tržni centar „Ušće”, (paradoksalno, nekad je to bila zgrada centralnog komiteta SKJ). Kada krenete od novog poslovnog centra sa Novog Beograda, ka opštini Stari Grad preko Brankovog mosta, sa lijeve strane viđećete ovo drugo, prirodno ušće rijeke Save u Dunav, i iznad njega stari Kališ i njegove zidove i klupe pune mladih parova, penzionera koji igraju šah, prodavce kokica i suvenira iz II sv.rata, numizmatičare. Na Kalemegdanu postoji nekoliko sportskih terena, i čuvena kolekcija oružja rashodovanog iz nekadašnjih ratova, pa tu stoji školjke ruskog T-68 i njemačkog Tigra...

Bašte kafića su pune, još jedan od fenomena ovoga grada: u sred radne neđelje, u sred radnog vremena igla ne može da nađe mjesto u lokalima. A cure se skinuše, pa meni mladom katkad zaigra brk.

Beograd je bajka u proljeće, čarolija koju je nemoguće prenijeti ovim putem, pa vam zato preporučujem torbe na leđa, i ko što ima, kola, voz, avion pa ovamo...

Proljeće zna da ulijeni čovjeka, pa za sad samo ovoliko...


Za mentenegrina.net,
Ljubomir Filipović, aka Crnogorac u Beogradu