Ljubomir Filipović
CRNOGORAC U BEOGRADU

25. januar u prijestonici Zapadnog Balkana.


Napokon sunce! (sa mog prozora okrenutog sjeveru , jedino je vidljivo u odsjaju na prozorima „Beograđanke”, nekada „biggest department store in the Balkans” , kako se u jednom domaćem filmu Aleksandar Berček pohvali svojoj đevojci iz Amerike).

9 ujutro je i u zgradi se s vremena na vrijeme čuje stari lift domaće proizvodnje „David Pajić”. Pod silinom čehoslovackih tramvaja, na linijama 2, 10, 12 i 14 , svaka dva minuta zatrese se zgrada u kojoj živim. U ulazu na oglasnoj tabli koja je skromno ukrašena povodom minulih praznika, jedino obavještenje stoji još od 1976. kada je kućni savjet dobio nagradu SO Vračar, Relikvija „starih dobrih” vremena. Ulica je u to vrijeme nosila ime jednog od jugoslovenskih revolucionara, Borisa Kidriča. Danas je to Beogradska ulica u gradu Beogradu.

Uključujem televizor i na beogradskom B92 kanalu, svetioniku slobode u mraku devedesetih, gledam vijesti koje idu svakih sat vremena. Profesionalnost ove kuće, o kojoj se može suditi (na osnovu nekih pravila teorije novinarstva), za našu balkansku nedođiju, neshvatljivo je dobra.

Upravo na ovom kanalu, prošlog mjeseca, davao se dokumenntarac Branka Baletića, „Veliki Rat” , o dejstvima JNA u dubrovačkoj regiji. Sinoć se davao drugi dio novog dokumentarca o nacističkom logoru „Sajmište”. Vizuelno bi ovom dokumentarcu, sa sinematskim rekonstrukcijama sjećanja bivših logoraša, njihovim ispovjestima, mogle da pozavide kuće poput britanskog BBC-a ( čija je produkcija dokumentarnih filmova među vodećim u svijetu). Odličan prilog psihoterapiji kolektivne psihe, sukob sa potisnutim sjećanjem na pravi način, lišen bilo ikakve subjektivne interpretacije.

U prelijepom gradu na dvije velike evropske rijeke, svakog mjeseca, paralelno se održavaju festivali, izložbe, koncerti predstave...

Prošle neđelje otvoren je festival evropskog dokumetarnog filma, i projekcije se održavaju u maloj sali centra ”Sava”. Početkom februara, zakazani su koncerti Enrica Moreccone-a, Iron Maiden-a,...

Crnogorska omladina ovđe uglavnom nije obavještena o ovim i ovakvim kulturnim manifestacijama, pa dokolicu i svoj „mukom” zarađen budžet, troši po beogradskim klubovima „Rich”, „Teatro”, „Mr. Steffan Braun”... s obzirom da još nije počela sezona splavova. U takvim klubovima su rado viđeni gosti, mladi Crnogorci „brđani” i „primorci”, sa svojih devetnaest, dvadesest godina, s obzirom na zavidnu potrošačku moc. Oni će znati da su bili u Beogradu, da li će Beograd znati da su oni bili tu?

Pored ovoga postoji i drugi Beograd, šetnje po Košutnjaku i Kalemegdanu, sedam ili osam teatara, klubovi sa dobrom muzikom, koncerti mladih neafirmisanih rock bendov-a.

O tome neki drugi put. Pozdrav

Prvo javljanje za montenegrina.net,

Ljubomir Filipović, aka „Crnogorac u Beogradu”